A química do amor
A xente namorouse dende tempos inmemoriais e sempre se fala de algo distinto,que inunda o corpo enteiro.No imaxnario popular está a crenza dogran amor; dese único, exclusivo, que non se parece a outros amores.Hoxe a ciencia descubriu que tal elace especial ten que ver,aricularmente,cunha serie de reaccións e substancias químicas que se mezclan no noso organismo ante esa persoa que nos desperta un sennúmero de emocións.
Comentan os expertos que, co tempo,o organismo faise resistente aos seus efectos,o que provoca que a intensa fase de atracción non dure moito tempo,curiosamente,os homes que parecen ser máis susceptibles á acción da substancias responsables das manifestacións asociadas aoamor. Ele namóranse máis rápida e facilmente que as mulleres segundo entendidos.
Estas investigacións que enmarcan o amor como un proceso biolóxico non concluiron aínda. O descubrimento que a feniletilamina está vinculada co amor iniciouse a teoría proposta polos médicos F. Klein y Lebowitz do instituto psiquiátrico uxeriron que o cerebro dunha persoa namorada contiña grandes cantidades dunha substancia que sería a responsable das sensacións e modificaións psicolóxicas e experimentos cando nos namoramos.
Todos estos compostos e substancias químicas que se mezclan no noso interior e actúan de maneia inconsciente, son a resposta máis lóxica á hora de preguntar que durante os séculos se fixo humanidade ¿Por qué nos namoramos dunha determinada persoa e non de outra?
